Cubic Blog

(นี่คือเอ็นทรี่ที่มีความต่อเนื่อง ขอ�นะนำให้อ่านตอนที่ 3 �่อน)

ในเวลานั้น ผม�็เป็นคนหนึ่งที่จัดได้ว่าตัวเองมีทั�ษะ�ละความสามารถทางวิทยาศาสตร์ �ละเป็นคนที่เชื่อใน�ระบวน�ารทางวิทยาศาสตร์

ผมเป็นเหมือนคนอื่นๆ อี�มา�มายในโล�ยุคปัจจุบัน ที่เชื่อว่าวิทยาศาสตร์คือรา��านความรุ่งเรืองของอารยธรรมมนุษย์

เราจะเห็นได้ว่า ค่านิยมในปัจจุบัน ต่างหันไปให้ความสำคั��ับวิทยาศาสตร์ �ละมุ่งเน้น�ารพัฒนาเยาวชนไปในทางนั้น โดยคาดหวังว่า จะนำพาความเจริ�มาสู่ประเทศ

มันเพียงพอหรือ?

งานนิทรรศ�ารวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป หา�ดูเพียงผิวเผิน มันคือ�ารรวมตัวของเหล่าผู้มีใจรั�ในวิทยาศาสตร์ มาจัด�ิจ�รรมอะไรบางอย่าง

�ต่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ �ลับไม่ใช่ส่วนผสมที่สำคั�ที่สุดในงานนี้

เมื่อผมได้มองเห็นถึงความจริงข้อนี้ ทำให้ผมเ�ิดคำถามขึ้นในใจทันที

ว่าทำไม…เราถึงเลือà¸�วิทยาศาสตร์?

ทำไมผมถึงอยา�จัดค่ายวิทยาศาสตร์? ทำไมผมถึงไม่อยา�จัดค่ายสังคม ภาษาไทย ภาษาอัง�ฤษ คณิตศาสตร์ หรือ�ม้�ต่พลศึ�ษาบ้าง?

บางที วิทยาศาสตร์อาจจะไม่ใช่คำตอบที่�ท้จริงที่ประเทศชาติ หรือ�ม้�ต่มนุษยชาติต้อง�าร อะไร�ัน�น่ คือหัวใจสำคั�ที่นำไปสู่ความ�้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์

ในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา จา�ประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของพว�เรา ทุ�ๆ ครั้งจะมีบางคน สร้างสรรค์บางอย่าง ที่ทำให้โล�ของเรา “ดีขึ้น� มันไม่ใช่�ค่วิทยาศาสตร์ ที่ทำให้สิ่งที่น่ามหัศจรรย์เหล่านั้นเ�ิดขึ้นได้ �ต่มัน�ารคือรวมนำเอาความรู้�ละภูมิปั��าทั้งหมดที่เราสั่งสมจา��าลเวลา มาหลอมรวมด้วยหัวใจสำคั�

มันคือ “ความคิดสร้างสรรค์â€� ต่างหาà¸�ไม่ใช่หรือ…?

นั่นคือคำสุดท้ายที่อยู่ในภวังค์ของผม �่อนที่จะจมลงสู่นิทราในคืนนั้น

…

วันรุ่งขึ้น ผมรีบไปหาอ.สุมาลี �ละหลายๆ คนที่เป็น��นนำของ�ลุ่มในช่วงนั้นถึง�นวคิดของผม จา�เป้าหมาย “ค่ายวิทยาศาสตร์� ของเรา จึง�ปรเปลี่ยนเป็น “ค่ายความคิดสร้างสรรค์� �ิจ�รรมทางวิทยาศาสตร์เดิมบางส่วน ถู��ทนที่ด้วย�ิจ�รรมใหม่ๆ ที่เ�ิดขึ้นจา�พื้น�านความคิดใหม่ๆ เหล่านี้ �ละจา��นวคิดพื้น�านใหม่ ค่าย�ห่งความ�ันนี้ จึงได้รับชื่ออย่างเป็นทาง�าร โดยได้รับความ�รุณาจา�ท่านอาจารย์ผลทานเป็นผู้ตั้งชื่อนี้ นั่นคือ “ค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์�

ดังนั้น ถึง�ม้ว่า�นวคิดของ�ารจัดค่าย �ละ�ารดำเนิน�ารต่างๆ จะเริ่มต้นในเดือน�ร�ฎาคม �ต่เราอาจพูดได้ว่า �ท้จริง�ล้ว จุดเริ่มต้นของค่าย�ห่งนี้ เริ่มขึ้นอย่างเป็นทาง�าร ในเดือนสิงหาคม 2546 �ิจ�รรมต่างๆ ที่เดิมเคยมุ่งเน้นไปยัง�ารพัฒนา�ละส่งเสริม�ระบวน�ารความคิดทางวิทยาศาสตร์ ถู�ปรับเปลี่ยนเป็น�ารพัฒนาความคิดสร้างสรรค์�ละ�ารบูรณา�ารความรู้�ทน

�ละเป็นครั้ง�ร� ที่ทำให้�ระบวน�ารพัฒนา�ิจ�รรม ตามรูป�บบของคิวบิ�ครีเอทีฟ เ�ิดขึ้นเป็นรูปธรรม โดย�ารมอง�ารสร้าง�ิจ�รรม คือ�ารสร้าง “โจทย์� ให้�ับผู้เข้าร่วม เพื่อให้ผู้เข้าร่วมพยายามใช้ทรัพยา�รต่างๆ ที่เราจัดให้ เช่นความรู้ บุคคลในทีม อุป�รณ์ �ละเวลา นำไปสู่�าร��้ไขปั�หาตามโจทย์นั้นๆ ให้สำเร็จลุล่วงอย่างดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ �ม้ว่าในยุคนั้น �ารพัฒนา�ิจ�รรมส่วนให�่จะเ�ิดจา��ารคิดรูป�บบของ�ิจ�รรม �่อนที่จะลงไปดูรายละเอียดภายใน�ละปรับเปลี่ยนปรับปรุงให้เ�ิดโจทย์�ละรายละเอียดข้อ�ำหนดต่างๆ ใน�ิจ�รรมที่มีประสิทธิภาพ (top-down มา��ว่า bottom-up) �ต่�นวคิดใน�ารพัฒนาเหล่านี้�็ยังถู�ใช้เป็นข้อ�ำหนดใน�ารให้�ิจ�รรมใดๆ “ผ่าน� เสมอ

�ละเพื่อให้�ารสร้างสรรค์�ิจ�รรมใดๆ มีไปในทิศทางเดียว�ันที่เราต้อง�าร ปณิธานใน�ารพัฒนา�ิจ�รรมของค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ ครั้งที่ 1 ทั้ง 10 ข้อจึงได้ถู��ำหนดขึ้น (โดยหลังจา�นั้น มี�ารปรับเปลี่ยนเนื้อหาบางส่วน �่อนที่จะ�ลายเป็นปณิธานใน�ารพัฒนา�ิจ�รรมของคิวบิ�ครีเอทีฟ)

โดยจะสังเ�ตได้ว่า ตั้ง�ต่สมัยนั้น ผมจะพยายามใช้คำว่า “พัฒนา� �ิจ�รรมมาโดยตลอด เนื่องจา�ในสมัยนั้นเองผมเป็นคนที่โตมาใน�ระบวน�ารพัฒนาซอฟท์�วร์เป็นหลั� �ละเหตุผลที่ซอฟท์�วร์ส่วนให�่เรานิยมใช้คำว่าพัฒนา เป็นเพราะว่าซอฟท์�วร์จะมี�ารสร้างขึ้น �ละถู�ทำให้ดีขึ้นโดย�ารปรับเสริมเติม�ต่งไปเรื่อยๆ อยู่ตลอดเวลา จนจะมีเวอร์ชั่นย่อยๆ บางส่วนที่จะถู�นำไปใช้จริง

จึงเช่นเดียว�ับ�ิจ�รรมต่างๆ ที่จะมี�นวคิด �ระบวน�าร ข้อ�ำหนดต่างๆ ที่เรา�ำหนดขึ้น �ละมี�ารปรับเปลี่ยนไปตาม�าลเวลา หลังจา�ที่เราได้คิดพิจารณาถึงข้อ�ำหนดต่างๆ ได้ทดสอบ ทดลอง จน�ระทั่งจะมี “เวอร์ชั่น� สุดท้ายที่เราจะนำไปใช้จริง รวมถึงหลังจา�นั้น �็อาจจะมีเวอร์ชั่นใหม่ๆ ที่นำไปเสริมเติม�ต่ง�ลายเป็น�ิจ�รรมใหม่ๆ ในอนาคตอี�ด้วย

�ละนี่เอง คือจุดเริ่มต้น ของ�ิจ�รรมนับร้อยที่เรา�ล้าพูดได้ว่า มันคือ “สไตล์คิวบิ�ครีเอทีฟ�

จุดเริ่มต้น ที่เริ่มจา��ิจ�รรมของ “ค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ ครั้งที่ 1�

อย่างไรà¸�็ตาม พร้อมๆ à¸�ับà¸�ารพัฒนาà¹�ละสร้างสรรค์à¸�ิจà¸�รรมต่างๆ ผมพบà¸�ับความจริงถัดมา ของà¸�ารจัดค่าย ที่ผมอาจไม่เคยได้คิดไว้à¸�่อนในวินาทีที่ผมคิดจะจัดมัน…