Cubic Blog

(นี่คือเอ็นทรี่ที่มีความต่อเนื่อง ขอ�นะนำให้อ่านตอนที่ 1 �่อน)

ครั้งนั้น เป็นโอ�าสที่ทำให้ผมได้รู้จั��ับเพื่อนๆ ในวง�ารทางคอมพิวเตอร์ที่อยู่ต่างโรงเรียน

ผมจึงได้สืบทราบเป็นครั้ง�ร�ว่า ที่โรงเรียนเตรียมฯ จะมีชมรมที่ทำเ�ี่ยว�ับงานโอลิมปิ�วิชา�ารนี้อยู่

à¹�ล้วà¸�็จะมีรุ่นพี่ที่เคยเข้าค่ายต่างๆ มาสอนรุ่นน้องเพื่อให้สอบเข้าค่ายในปีถัดๆ ไป à¹�บบนี้มาเรื่อยๆ…

ไม่�ปล�ใจครับ ถ้าในสมัยนั้น เราจะเห็นอัตราส่วนของผู้ผ่าน�ารคัดเลือ� เป็นเด็�เตรียมฯ เ�ิน�ว่า 50% ในทุ�ๆ ปี

ผิด�ับสมัยที่ผมสอบตอน ม.4 ที่ผมสามารถพูดได้ตรงๆ เลยว่า ทางโรงเรียน ไม่ได้ให้ความสะดว�ใดๆ ใน�ารสมัครสอบ ซึ่งหลายๆ ประ�ารเ�ิดจา�ขั้นตอน�ารประสานงานต่างๆ ที่ไม่เอื้ออำนวยให้�ารสมัคร เสียจนผมอดที่จะรู้สึ�ไม่ได้ว่า ในครั้งนั้น ถ้าไม่ใช่ว่าบังเอิ�ผมเป็นลู�ชาย อ.ยืน ผมคงไม่ได้สมัครในตอน ม.4 �ละคงไม่ได้เข้าค่ายในเดือนตุลานั้น

ในช่วงขึ้นเทอมใหม่ของ ม.5 ผมจึงได้ปรึ�ษา�ับท่านอาจารย์สุภาพ (ปัจจุบันเป็นอาจารย์อยู่ที่วิศวะฯ คอมฯ ม.เ�ษตรฯ ศรีราชาฯ) �ละได้รับ�ารสนับสนุนอย่างดียิ่งจา�ท่านอาจารย์ �ละอาจารย์จันทร์ศรี เพื่อทำโครง�าร “หนทางสู่คอมพิวเตอร์โอลิมปิ� ประจำปี 2545� โดยผมได้ประชาสัมพันธ์ ให้น้องๆ มาสมัครติวเพื่อสอบคอมโอฯ โดยผมเป็นคนสอนเอง

à¹�น่นอนว่าสมัยนั้นผมเองà¸�็คงไม่ได้เà¸�่งà¸�าจเองด้วย à¹�ละไม่ได้มีสà¸�ิลในà¸�ารสอนอะไรมาà¸�มาย ผลคือ ไม่ได้มีใครเลยที่สอบผ่าน à¹�ม้à¹�ต่รอบà¹�รà¸� (ฮา…)

�็ยังคงมี�ต่ผม �ละชยุตม์ (เหมือนเดิม) ที่ได้เข้าค่ายโอลิมปิ�ของสสวท. ตอนปี 2545

ในช่วงเวลาใ�ล้ๆ �ันนั้น คือเวลาของ�ีฬาสี (สมัยนั้น �ีฬาสีมีตั้ง�ต่เปิดเทอม ถึงปลายๆ สิงหาคม)

ช่วงนั้น เป็นช่วงที่ผมได้ทำงานร่วมà¸�ับชยุตม์มาà¸�ขึ้น (จริงๆ ไม่เคยอยู่ห้อง หรือ ว. เดียวà¸�ันเลย) เพราะอยู่สีà¹�ดงด้วยà¸�ัน à¹�ละผมà¸�็ได้ช่วยชยุตม์ทำงานbackstage อุปà¸�รณ์ประà¸�อบฉาà¸�สำหรับพาเหรด (à¹�ม้ว่าจริงๆ à¹�ล้วตัวเองจะเป็นเหรัà¸�à¸�ิà¸� à¹�ละควมคุมนัà¸�à¸�ีฬาป.ปลายà¸�็ตามที à¹�ต่à¸�็à¹�หละครับ สมัยนั้นผมเป็นพวà¸�ทำไปหมด ฮา…)

ช่วงนั้นเอง ที่ผมได้เริ่มรู้จั��ับ “จรวดน้ำ�

เหตุผลมีไม่มา� เนื่องจา�ชยุตม์ได้รับ�ารชั�ชวนจา�อ.สุมาลีให้เล่นจรวดน้ำ �ล้วชยุตม์�็ดันคิดเอาจรวดน้ำมาประ�อบฉา�ในพาเหรด ผลคือ ผม�็เลยรับรู้ไปด้วย

�ละด้วยความเป็นคนที่ชอบทำทุ�เรื่องที่ไม่ใช่�ารเรียน ผม�็เลยบ้าๆ บอๆ ตามไปด้วย (�ม้ว่าจะไม่รู้เรื่องเลย�็ตามที)

�ละระหว่างนั้น ผม�็ยังคงทำ�ิจ�รรมอื่นๆ ในโรงเรียน รวมถึงเข้า�ข่งขันต่างๆ นอ�โรงเรียนเรื่อยๆ มาตามป�ติ

จนเมื่อตอนจะจบ ม.5 ตอนนั้นอ.สุมาลีเ�ิดบ้าจี้อยา�จัด�ข่งจรวดน้ำขึ้นมา โดย�็ได้ชั�ชวนผมเข้าไปร่วมทำงานด้วย

ตอนนั้น งานที่ผมทำคือ ออ��บบเข็ม�ลัด�จ�ผู้เข้า�ข่งขัน (�ละงาน�รงงานอื่นอื่น)

�ละใน�าร�ข่งขันนี้เอง ที่ทำให้ผมได้รู้จั��ับรุ่นน้องรุ่น 30 คนอื่นๆ อี�หลายๆ คน �ละพบว่าพว�เขาเหล่านั้น ได้เข้าค่ายโอลิมปิ�ในวิชาอื่นๆ เช่น�ัน �ต่เป็นของ สอวน. ผมเลยไม่เคยรู้จั�จา�ในค่าย

ผมจึงได้รวบรวมสมาชิ�เหล่านั้นให้ครบหลายๆ วิชา �ละมาช่วย�ันตั้งโครง�าร “โอลิมปิ�วิชา�ารสาธิตเ�ษตร ประจำปี�ารศึ�ษา 2546� ขึ้น

เหล่าสมาชิ�ในยุคเริ่ม�ร�นั้น�็มีหลายๆ คน เช่นวี�ิจ สุดา ปิง ศิลา �ละหนึ่งในนั้น�็คือคนที่ในคิวบิ�ปัจจุบันน่าจะรู้จั�ดี นั่นคือ�านต์สุดที่รั�ของพว�เรา

ตอนนั้น เราได้เริ่มà¸�ารดำเนินà¸�ารต่างๆ ตั้งà¹�ต่ช่วงปิดเทอม (à¸�่อนเปิดเทอม) จำได้ว่ามีà¸�ารประชาสัมพันธ์หน้าเสาธงด้วย ในวันอังคารที่ 3 มิถุนายน 2546 ตอนนั้นจริงๆ à¹�ล้วเป็นเพราะผมได้เป็นคณะà¸�รรมà¸�ารหน้าเสาธงด้วย เลยใช้เส้นเสียบเข้าไปพอสมควรเหมือนà¸�ัน จำได้ว่าจริงๆ à¹�ล้วได้คิวตอนสัปดาห์à¹�รà¸� à¹�ต่เนื่องจาà¸�เจอคิวรับน้อง ป.1 à¹�ทรà¸� à¹�ต่จริงๆ à¸�็ดีที่ทำให้à¸�ลายเป็นได้ใช้ห้องประชุมใหà¸�่à¹�ทน ถ้าใครจำได้ เป็นหน้าเสาธงที่มีเด็à¸�ซ์เตอร์มาทดลองà¹�ล้วà¸�ลายเป็นลิงออà¸�มาอยาà¸�สมัครโอลิมปิà¸� ขอเฉลยว่า ตอนนั้นพี่ปิงà¸�ับà¸�านต์เป็นลิงนะครับ ฮา…

ครั้งนี้เลยเป็นครั้ง�ร�ครับ �ละถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นมาจนปัจจุบัน ที่ให้�ารดำเนิน�ารรับสมัครต่างๆ เป็นนั�เรียนที่ดู�ล เรามี�ารจัดตั้งบูธรับสมัครขึ้น �ล้ว�็ช่วยอำนวยความสะดว� �ละให้ข้อมูลต่างๆ �ับน้องๆ (เอ�สารข้อมูลที่�จ�พร้อมใบสมัครในปีนั้น - olym46_infosheet.doc)

�ละใช้ได้ทีเดียวครับ ในปีนั้น เป็นปี�ร�ที่มียอดผู้สมัครเข้าสอบสสวท. จา�โรงเรียนสาธิตเ�ษตรเพิ่มขึ้นเป็นประวัติ�ารณ์

�ละ�น่นอนว่า นอ�จา��ารรับสมัคร�ล้ว เรา�็ยังมี�ารติวเพื่อสอบอี�เช่นเดียว�ัน

�ละ�น่นอนว่า ผม�็ต้องดู�ลในส่วนวิชาคอมพิวเตอร์ของผม

ตอนนั้น ผม�ล้าพูดได้เลยว่า ผมโคตรทุ่มเทให้�ับ�ารสอนต่างๆ เพิ่มขึ้นอี�หลายสิบเท่าเมื่อเทียบ�ับปี�่อนหน้า ผมได้เรียนรู้ความผิดพลาดต่างๆ ในอดีตเพื่อมาปรับปรุงเพิ่มขึ้น

�ละในครั้งนั้นเอง ที่ผมได้พบ�ับอี�คนหนึ่งที่เป็นบุคคลสำคั�ของคิวบิ�ฯ นั่นคืออิ๊� (เช่นเดียว�ับ��้ว น็อต พลับ ฯลฯ)

จริงๆ จะบอ�ว่าโครง�ารโอลิมปิ�ทำให้ผมรู้จั��ับอิ๊��็คงไม่ถู� �ต่น่าจะทำให้ผมได้สนิท�ับอิ๊�มา��ว่า

ที่จริงผมรู้จั��ับอิ๊�ครั้ง�ร� จา�โครง�ารเพ้อ�ันของผมในช่วงเดียว�ันนั้น ที่ผมอยา�รวบรวมบรรดาเว็บมาสเตอร์ของเว็บรุ่น�ต่ละรุ่น มาร่วม�ันเป็นnetwork เครือข่ายเพื่อร่วม�ันทำอะไรสั�อย่าง ซึ่งตอนนั้นสำหรับรุ่น 31 ผม�็เดินดุ่มๆ ไปม.4 เลย�ล้ว�็ไปถามคนนู้นคนนี้ดื้อๆ เลยว่า ใครเป็นคนทำเว็บรุ่น จนได้เจอ�ับอิ๊�เป็นครั้ง�ร�ครับ

ตอนนั้นเนื่องจา�ผม�ำลังพยายามเร่งทำยอดผู้สมัคร เลยไม่วายต้องชวนอิ๊�เข้าร่วมสอบด้วย สมัยนั้น อิ๊�ตั้งชื่อเอ็มว่า “อิ�ุนิชิมาโช� ครับ (�ล้วผม�็ตั้งตามเป็น “นัทสึมิชิมาโช� �ล้ว��้ว�็ตั้งตามเป็น “��วานิชิมาโช�)

ใน�ารติวครั้งนั้น �ทบจะมีวิชาคอมวิชาเดียวเลยครับ ที่บ้าติว�ันทุ�วัน จองห้องคอมไว้ทุ�วัน ทุ�คนต้องไปเรียน �ล้วผม�็ค่อนข้างดุ �ละวินัยสูงเวอร์ ถามพว�อิ๊�พว���้วได้เลยครับว่า สมัยนั้นถ้าใครเข้าห้องเลทผมด่ายับ �ล้วไหนจะเรียนเสร็จจนเค้าปิดตึ�ห้าโมง�ล้ว �็ยังไปสอนต่อที่โรงอาหาร บ้ามา�ครับ

�ละเมื่อ�ารติวที่�สนโรคจิตผ่านพ้นไป �็มาถึง�ารสอบข้อเขียนรอบ�ร� ในวันเสาร์ที่ 28 มิถุนายน 2546

วันนั้นผมà¹�ทบจะนอนไม่หลับเลยครับ ตื่นเต้นà¸�ว่าสอบเองเสียอีà¸�… จำได้ว่าต้องไปนั่งรออยู่เฉยๆ สามชั่วโมง ระทึà¸�สุดๆ ยังà¸�ะรอà¸�าติผ่าตัดอะไรทำนองนั้น

ผลออ�มาน่าประทับใจมา�ครับ

ไม่ผ่านสัà¸�คน…

ตอนนั้นถ้าย้อน�ลับไปจริงๆ �ล้ว ผมค่อนข้าง upset หงุดหงิดพอสมควรครับ เพราะว่าผมได้โคตรพยายามอย่างเต็มที่ �ละทุ่มเทสุดๆ

�ต่เหนือ�ว่าสิ่งอื่นใด ที่�ลบความหงุดหงิดนั้นไปเสียสิ้น

คือความอิ่มใจเล็�ๆ ที่ได้ “ให้� อย่างเต็มที่

 

ทัศนคติที่มีต่อ�ารทำ�ิจ�รรมต่างๆ ของผมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ผมเคยเป็นคนหนึ่งที่อยาà¸�ทำà¸�ิจà¸�รรมต่างๆ à¹�ม้ว่ามันจะบอà¸�ว่าเป็นà¸�ิจà¸�รรมเพื่อสังคม à¹�ต่ผมทำไป เพราะอยาà¸�พัฒนาตนเอง อยาà¸�หาประสบà¸�ารณ์ใหม่ๆ à¹�ละอยาà¸�สร้างประวัติให้ตนเอง ทุà¸�อย่าง…เพื่อตัวผมเอง

ในครั้งนั้น ผมพบว่า �ารทำอะไรเพื่อคนอื่นอย่างจริงใจ �ลับมีค่ายิ่ง�ว่าสิ่งไหน

 

ความตั้งใจนั้น ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในลมหายใจของผม นับตั้งà¹�ต่วินาทีนั้น…