และทีมงานคิวบิกในครั้งนี้คือ…

แนะนำตัวเลยครับ

​สวัสดีค่ะ นางสาวศุภวรรณ สอาด ชื่อเล่นชื่อต้นเตยค่ะ อายุ 18 ปี ตอนนี้เรียนสาขาวิชาถ่ายภาพ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังค่ะ

ต้นเตยรู้จักคิวบิกครีเอทีฟได้ยังไงครับ?

หนูรู้จักคิวบิกครีเอทีฟครั้งแรก ตั้งแต่ค่าย Cubic Photo Camp #1 ต่อด้วย พอดีคุณแม่รู้จักกับที่ปรึกษาของคิวบิกครีเอทีฟ จึงแนะนำให้มาเข้าร่วมค่ายในครั้งนั้นค่ะ

รู้สึกประทับใจอะไรคิวบิกฯ ครับ?

ความประทับใจในค่ายครั้งแรกๆ ก็เกิดมาจากพี่เลี้ยงค่ะ ตอนนั้นเตยมีพี่เลี้ยงคือพี่พราว ซึ่งก็ดูแลเตยดีมากๆ ไม่ว่าจะตอนกิน ตอนนอน ตอนทำกิจกรรม จะมีปัญหาอะไร จะขาดจะเหลืออะไร พี่ก็คอยดูแลเราอยู่ตลอด ก็ทำให้เรารู้สึกดีและประทับใจกับคิวบิกครีเอทีฟมากๆ จนก็มาเข้าค่าย Cubic Photo Camp Extreme #1 ต่ออีกครั้งหนึ่ง

แล้วเข้ามาร่วมเป็นสมาชิกของคิวบิกครีเอทีฟได้อย่างไร?

หลังจากที่เข้าค่าย ก็คอยติดตามข่าวสารของคิวบิกฯ ผ่านหน้า Facebook เองค่ะ พอทราบข่าวว่าทางคิวบิกครีเอทีฟมีโครงการ Cubic Staff Program (โครงการรับสมัครทีมงานของคิวบิกครีเอทีฟ : บรรณาธิการ) ก็รีบสมัครทันที ตอนนั้นก็สมัครพร้อมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่เข้าค่ายมาด้วยกัน แล้วก็โชคดีที่ผ่านเข้ามาด้วยกันได้ทั้งคู่เลย

แล้วเราได้ทำงานอะไรบ้าง?

พอหลังจากที่ผ่านแล้ว เราก็ได้รับมอบหมายให้เป็นพี่เลี้ยงค่าย Cubic Creative Fun Camp #2 ซึ่งตอนนั้นเตยหนักใจมากๆ ว่าจะดูแลน้อง ๆ ได้ดีหรือเปล่า เครียดและกังวลว่าเราจะทำตัวอย่างไรให้น้องๆ เชื่อใจ ไว้ใจ และสบายใจได้เหมือนกับตอนที่เราเข้าค่าย เพราะเราต้องมารับผิดชอบชีวิตน้องๆ หลายๆ คนพร้อมกันในทีเดียว ซึ่งเราเองก็อาจจะไม่เคยต้องมีภาระความรับผิดชอบมากขนาดนี้มาก่อน แต่สุดท้ายแล้ว ก็ผ่านไปได้ด้วยดีค่ะ

แล้วการทำงานเป็นอย่างไรบ้างครับ?

ก็ผ่านไปได้ด้วยดีกว่าที่คิดมากค่ะ แม้ว่าจะเจอปัญหาสารพัด มีเจอกรณีที่น้องไม่ยอมทำอะไร เอาแต่ร้องไห้บ้าง ไม่ยอมทานข้าวบ้าง ทะเลาะกันบ้าง ก็ได้พี่ๆ ทีมงานดูแลชาวค่ายที่ช่วยให้คำแนะนำในการดูแลน้องๆ เหล่านี้ สุดท้ายก็สามารถแก้ปัญหาให้น้องๆ ได้ค่ะ รู้สึกโล่งใจมาก นอกจากนี้ พี่ปอมที่เป็นพี่เลี้ยงคู่กันก็กระตือรือร้น คอยนำให้น้องๆ ให้สนุกกับกิจกรรม การเห็นทั้งเพื่อนๆ และพี่ๆ ทำงานแก้ไขปัญหาต่างๆ แบบนี้ ก็ทำให้เราได้เรียนรู้การทำงาน การแก้ปัญหาหลายๆ อย่างที่เราไม่เคยคิดเคยรู้มาก่อนได้มากเลยค่ะ

ถ้าเช่นนั้นต้นเตยคิดว่าต้นเตยได้เรียนรู้อะไรจากคิวบิกฯ?

สิ่งสำคัญที่สุดที่หนูได้เรียนรู้คือ ชีวิตนี้นอกจากเราต้องรับผิดชอบตัวเราเองแล้ว เรายังต้องช่วยเหลือรับผิดชอบคนอื่นให้ได้ด้วย อย่างในค่ายเราก็ต้องคอยรับผิดชอบชีวิตน้องๆ ซึ่งก็ไม่ใช่แค่คนสองคน แต่ก็เป็นสิบคนในกลุ่ม การที่ในแต่ละวันเราต้องคอยพยายามคิดและดูแลให้น้องๆ ได้รับประโยชน์จากค่ายกลับไปให้ได้มากที่สุด ก็ทำให้เรายิ่งรอบคอบ มีความรับผิดชอบกับตัวเราเองมากขึ้นตามไปอีก หลังจากได้ทำงานในคิวบิกฯ หนูรู้สึกว่าเลยว่าตัวเราเปลี่ยนแปลงไปมาก ที่บ้านยังบอกเลยว่าเตยโตขึ้นมาก มีความรับผิดชอบมากขึ้น ดูแลตัวเองได้ดีกว่าเมื่อก่อน ทำอะไรก็ทำเต็มที่มากขึ้น ในอนาคตก็อยากจะมีโอกาสทำงานต่างๆ ที่ต้องฝึกความรับผิดชอบให้มากขึ้นกว่านี้อีกค่ะ

หนูชื่อต้นเตย หนูอยู่คิวบิก และได้เรียนรู้ว่าความรับผิดชอบต้องเริ่มจากตัวเราค่ะ

ถ้าย้อนอดีตไป การทำงานหลายๆ อย่างของคิวบิกที่ผ่านมาดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์กับเสียงเพลงอยู่ไม่น้อย หากย้อนไปตั้งแต่สมัย KUSFC#1 จำได้ว่าตอนนั้นยังไม่มีฝ่ายเสียงเป็นตัวเป็นตนในค่ายด้วยซ้ำ จะมีก็แต่ชยุตม์ที่จะชอบเปิดเพลงให้น้องฟังเวลาน้องทำโครงงานวิศวะฯ จนมาถึงการร้องเพลงอำลา “เก็บไว้” ที่ตอนนั้นผมจำได้ว่า เหมือนจะไม่ใช่ผมที่เป็นคนจัดการเรื่องนี้ด้วยซ้ำ (รู้สึกจะเป็นรุ่นน้องจัดการกันเองสดๆ ตอนนั้น)

แต่หลังจากตอนนั้น อยู่ๆ ดนตรีก็เข้ามามีบทบาทในงานของคิวบิกครีเอทีฟมากขึ้น จากที่เดิมไม่มีฝ่าย ก็เริ่มมีฝ่ายเสียงขึ้นมาเป็นตัวเป็นตนใน KUSFC#2 โดยพร้อมๆ กันนั้นก็มีเพลง Pass the Love Forward ที่เพิ่งออกมา และด้วยความหมายที่โดนใจ เราจึงนำมาเป็นเพลงอำลาและเพลงที่ใช้ประกอบวีดีโอค่าย KUSFC#2 ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นเพลงชาติของคิวบิกฯ (โดยที่ไม่ได้ขออนุญาตพี่บอยด์) จนกลายเป็นธรรมเนียมที่พอจบค่ายจะต้องมีการทำวีดีโอเป็นมิวสิกวีดีโอ ซึ่งก็ต้องคิดพิจารณากันพอสมควรในแต่ละครั้งว่าจะใช้เพลงอะไร

ศาสตร์ของการใช้เพลงในกิจกรรมต่างๆ ก็เริ่มมีการพัฒนาควบคู่กันไป เริ่มมีกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการเปิดเพลงต่างๆ (ถ้าใครสังเกต ในงานของคิวบิกฯ ถ้ามีการเปิดเพลงอยู่ แล้วจะปิดเพลง จะไม่มีการปิดเพลงทันที แต่ละเฝดเสียงออกก่อนเสมอ) การใช้เสียงแปลกๆ ประกอบกิจกรรมต่างๆ อีกมากมาย หรือแม้แต่ตัวกิจกรรมเอง เริ่มต้นจากกิจกรรมที่ให้เล่นเกมเกี่ยวกับเพลงและเต้นประกอบเพลงใน KUSFC#2 ก็พัฒนามากลายเป็น Dance Battle ใน KUSFC#4 และ Karaoke Battle ใน ICTFC#5 ทั้งหมดนี้ก็เกิดจากอิทธิพลของดนตรีทั้งสิ้น

ถ้าถามถึงเหตุผลว่าทำไมดนตรีถึงได้เข้ามามีบทบาทในงานต่างๆ ของคิวบิกฯ ได้มากขนาดนี้ เหตุผลง่ายๆ คงเพราะดนตรีเป็นสิ่งที่ “จรรโลงใจ” เปิดตอนห้องเงียบๆ ก็ทำให้ห้องมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ เป็นสิ่งที่มี “อารมณ์” ฟังแล้วก็เกิดความรู้สึกดีๆ และเป็นเครื่องมือของความ “สนุก” เช่นการร้องรำทำเพลงต่างๆ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นองค์ประกอบสำคัญของประสบการณ์แบบคิวบิกฯ อาจจะพูดได้ว่าเสียงเพลงได้ผสานกับวัฒนธรรมคิวบิกฯ อย่างแยกไม่ออกไปเสียแล้ว

และเพราะอย่างนั้น จึงเป็นเหตุผลที่เราตัดสินใจจะทำคอนเสิร์ตขึ้นมาในค่าย CCFC#2 นี้

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่ท้าทายไม่น้อย แต่อาจจะเป็นโชคดีหน่อยที่ว่า เราเองเคยมีประสบการณ์ในการจัดงานเลี้ยงกลางแจ้งและก็มักจะทำมาเกือบทุกๆ ครั้งนับตั้งแต่ค่าย KUSFC#4 บวกเข้ากับประสบการณ์ในการจัดกิจกรรมที่เกี่ยวกับดนตรีทั้งหลาย การหา “ที่อยู่” ให้กับคอนเสิร์ตนี้จึงไม่ยากเกินไปนัก นั่นคือการรวมเข้ากับงานเลี้ยง และผสานเข้ากับกิจกรรมที่เกี่ยวกับดนตรี และกิจกรรมอำลาเข้าไปอย่างกลมกลืน

ปัญหาที่เหลือ จึงกลับมาอยู่ที่การหานักดนตรี นักร้อง ไปจนถึงเวที และพร็อพต่างๆ ที่ต้องใช้

ในส่วนของนักร้อง เราตั้งใจที่อยากจะให้เป็นพี่ๆ ทีมงานค่าย CCFC#2 นี้กันเอง เนื่องจากน้องๆ ค่ายจะรู้จักอยู่แล้ว และน่าจะสามารถดึงอารมณ์น้องๆ ให้มีส่วนร่วมได้ไม่ยาก ปัญหาหลักๆ จึงกลายเป็นเรื่องที่ว่าทีมงานที่ส่วนใหญ่อาจจะไม่ได้มีทักษะในการร้องเพลงมาก ก็อาจจะมีปัญหาสักหน่อย ซึ่งเอาเข้าจริงๆ ก็พบว่าไม่ได้เป็นปัญหามาก เพราะถึงจะร้องผิดร้องถูกร้องเพี้ยน ถ้าไม่ใช่ว่าลืมเนื้อเป็นท่อนๆ (แบบที่มีในค่ายนี้เหมือนกัน ถือว่าเป็นข้อผิดพลาด) ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์น้องแย่ลงเลยแม้แต่น้อย

ปัญหาอีกอย่างของนักร้องคือทีมงานไม่กล้าที่จะขึ้นมาร้องเพลง ซึ่งปัญหานี้จะคล้ายๆ กับตอนที่เราเกณฑ์คนมาถ่ายมิวสิกวีดีโอที่ระลึกครบรอบ 5 ปีคิวบิกครีเอทีฟ คือในช่วงแรกคนจะยังไม่เห็นภาพมาก เลยยังกล้าๆ กลัวๆ ว่าจะทำได้ไม่ดี บวกกับอาจจะขี้เกียจ แต่พอมีผลงานออกมาชัดๆ (ที่ดูดีในระดับหนึ่ง) ก็จะกล้ามากขึ้น อย่างในคอนเสิร์ตนี้เอาเข้าจริงๆ ตอนท้ายก็จะมีคนที่พอเห็นบรรยากาศและอินกับความสนุกแล้วก็จะแอบไปแจมทีหลังเยอะมาก เพราะฉะนั้นในจุดนี้คิดว่าในครั้งหลังๆ ที่เราจะมีคอนเสิร์ตอีกคงไม่ยากเท่าไหร่แล้ว

ต่อมาคือเรื่องของนักดนตรี แม้ว่าใจจริงเราจะอยากให้นักดนตรีเป็นทีมงาน CCFC#2 ทั้งหมดด้วย แต่ก็เป็นไปได้ยากมาก แม้ว่าจะพยายามลดเงื่อนไขกลายเป็นทีมงานคิวบิกฯ ทั้งหมดแล้วก็ตาม แต่การที่จะหานักดนตรีให้ครบวง และมากพอที่จะสับเปลี่ยนหมุนเวียน รวมถึงว่างในวันซ้อมและวันจริงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จนสุดท้ายเราจำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากคนนอกในวินาทีสุดท้ายถึง 3 คน (คือมิลที่เล่นกลอง เอิร์ธเล่นเบส กับน้องต้นว่านที่เคยเป็นน้องค่าย CPHC#1 มาช่วยเล่นกีตาร์) ซึ่งแน่นอนว่าการจับนักดนตรีที่ไม่เคยเล่นดนตรีด้วยกัน หรือแม้แต่รู้จักกันมาก่อนให้มาเล่นดนตรีด้วยกันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่ และถ้าให้พูดกันในทางดนตรีจริงๆ การเล่นคอนเสิร์ตในครั้งนี้ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์แย่มาก แต่ที่น่าแปลกคือ ให้นักดนตรีเล่นผิดแค่ไหน ถ้ายังพอฟังเป็นเพลงได้ น้องค่ายก็ดูเหมือนจะไม่สังเกตและยังสนุกได้ไม่เลิก

ในส่วนสุดท้ายก็คือเรื่องของเวที เนื่องจากว่าเราไม่มีประสบการณ์ในการเช่าอุปกรณ์พวกนี้เลย ในตอนแรกที่ติดต่อไปตามที่ต่างๆ และทางบริษัทส่งใบเสนอราคาต่างๆ มา เราก็มีปัญหาเหมือนกันเพราะไม่รู้ว่าที่เสนอมามีอะไรบ้างและเหมาะสมกับราคาแค่ไหนยังไง สุดท้ายต้องไปขอคำปรึกษาจากหลายๆ คนเพื่อที่จะให้มาช่วยดู จนได้เจ้าที่เราคิดว่าดีที่สุดแล้ว ในวันจริงก็ยังไม่วายมีปัญหา ทั้งเรื่องของการติดตั้งเลท ไปจนถึงอุปกรณ์เสีย ซึ่งสุดท้ายก็แก้อะไรไม่ได้ (เผื่อใครไม่รู้ จริงๆ แล้วในคอนเสิร์ตนั้นควรจะมีไฟสปอตไลท์ที่ส่องตามได้ฉายมาจากด้านหลังคนดูอีก แต่ฟิวส์ขาดเลยไม่มี) รวมถึงปัญหาที่เราอยากจะอัดเสียง แต่ก็ไม่ได้มีการประสานเตรียมไว้ให้เรียบร้อย จนทำให้วีดีโอต้องใช้เสียงที่อัดจากกล้องอีกที ซึ่งคุณภาพก็ค่อนข้างแย่

แต่ถึงแม้ว่าจะมีปัญหามากมายสารพัด ในภาพรวมของคอนเสิร์ตครั้งแรกในประวัติศาสตร์คิวบิกครีเอทีฟนี้ก็ไปได้สวยกว่าที่คิด และกระแสตอบรับทั้งจากทีมงานและน้องๆ ค่ายถือว่าดีมาก

จึงไม่น่าแปลกใจ ถ้าคอนเสิร์ตจะกลายเป็นมาตรฐานหนึ่ง ที่ค่ายของคิวบิกครีเอทีฟจะต้องมี

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร คงปฏิเสธไม่ได้แล้วว่า เสียงดนตรีได้ผสานเข้ากับวัฒนธรรมของคิวบิกครีเอทีฟอย่างแยกไม่ออกเรียบร้อยแล้ว

หรือมันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ? ที่ “คิวบิก” กับ “มิวสิก” มันคล้องจองกัน

สำหรับค่าย CCFC2 นี้ เป็นค่ายที่มีวัตถุประสงค์ในการพัฒนาเยาวชนใน 3 ด้านได้แก่ชีวิต การแก้ปัญหา และความคิดสร้างสรรค์ เป็นสามสิ่งที่เราคิวบิกครีเอทีฟเชื่อว่าการศึกษาควรจะมอบให้กับเยาวชน แต่ทุกวันนี้การศึกษายังทำไม่ได้ ค่ายนี้จริงๆ แล้วเรียกได้ว่าเป็นค่ายที่มีวัตถุประสงค์ตรงกับวิสัยทัศน์หลักของคิวบิกครีเอทีฟที่สุด (จึงทำให้เป็นโครงการเดียวที่ได้สิทธิพิเศษในการใช้ชื่อ Cubic Creative เต็มๆ ขึ้นหน้า)

และค่ายที่สอง CPHCX2 เป็นค่ายที่เดิมไม่ได้มีอยู่ในแผนการสำหรับภาคฤดูร้อนนี้เลย แต่เนื่องจากเราได้เห็นความสำเร็จจากค่าย Cubic Photo Camp Extreme #1 ที่จัดไปเมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมานี้ จึงตัดสินใจที่จะจัดค่ายนี้ขึ้นอีกครั้งหนึ่งในเดือนพฤษภาคมที่จะถึงนี้ สำหรับค่ายนี้เองก็มีความพิเศษที่สำคัญคือจะเป็นค่ายแรกที่จัดใน Cubic PlayCube (หรือที่แต่เดิมเราจะเรียกกันเล่นๆ ว่า Cubic Tower) ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานและกิจกรรมของคิวบิกครีเอทีฟ

ทั้งสองค่ายในภาคฤดูร้อนนี้ถือว่าเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นทีเดียวครับ ก็อยากให้น้องๆ ทุกๆ คนได้มีโอกาสเข้ามาเรียนรู้และสนุกกับพวกเราจริงๆ

นอกจากสิ่งที่กล่าวมาแล้ว โครงการทั้ง 2 โครงการนี้ยังมีความพิเศษเพิ่มเติม นั่นคือเราได้เพิ่มการให้ข้อมูลเรื่องความปลอดภัยและสุขภาพ (Safety & Health) และการเข้าถึง (Accessibility) โดยท่านสามารถคลิกดูได้ที่นี่ [CCFC2,CPHCX2]

จริงๆ แล้วสำหรับค่านิยมของคนไทยเรา อาจจะไม่ได้ให้ความสำคัญในเรื่องเหล่านี้เท่าไหร่นักในปัจจุบัน แต่จริงๆ แล้วพวกเราเองมองว่าเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ และเราเองก็สามารถที่จะทำได้ จึงได้เพิ่มเติมในจุดนี้เข้ามา

แน่นอนว่าในการทำกิจกรรมใดๆ ทุกครั้งย่อมมีความเสี่ยงที่อาจเกิดอันตรายขึ้น แต่หลายๆ ครั้งผู้ปกครองหรือน้องๆ ค่ายอาจไม่ได้รับรู้ถึงความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นเหล่านี้ ข้อมูลส่วนนี้ จะเป็นข้อมูลเพิ่มเติมให้กับผู้ปกครอง และน้องๆ ที่จะตัดสินใจเข้าร่วมค่าย ได้ศึกษาเพื่อพิจารณาว่าโครงการนี้เหมาะสมสำหรับบุตรหลานหรือตนเองหรือไม่ รวมถึงสามารถเตรียมตัวเพื่อรับมือกับเรื่องเหล่านี้ได้ล่วงหน้าก่อนที่จะมาเข้าค่าย แม้ว่าการนำเสนอเรื่องราวเหล่านี้จะเป็นภาพลบ ทำให้รู้สึกว่าค่ายของเราอันตราย แต่เราก็ถือว่าเป็นความจริงใจอย่างหนึ่งที่เราอยากจะมอบให้กับน้องๆ ของพวกเราทุกๆ คน และสิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีอยู่แล้ว เพียงแต่ใครจะกล้านำเสนอออกมาอย่างโปร่งใสหรือไม่

และอีกสิ่งหนึ่งที่แม้ในปัจจุบันยังไม่มีแม้แต่คำภาษาไทยที่จะแปลได้เข้าใจ นั่นคือเรื่องการเข้าถึง (Accessibility)

แนวคิดหลักๆ ของการเข้าถึง คือการออกแบบสิ่งต่างๆ และ/หรือให้ข้อมูลว่าผลิตภัณฑ์หรือบริการเหล่านั้นมีบุคคลกลุ่มไหนบ้างที่จะสามารถ “เข้าถึง” ได้อย่างไม่มีปัญหา เราจะเห็นได้ว่าทุกวันนี้ในสังคมไทยเองแม้จะเริ่มมีการตื่นตัวในเรื่องนี้มากขึ้น แต่ก็ยังน้อยกว่าที่ควรจะเป็น และขนาดผู้พิการในด้านต่างๆ ยังใช้ชีวิตตามปกติบนท้องถนนกับพวกเราได้ยากเย็น คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องเข้าค่าย

แต่สำหรับคิวบิกครีเอทีฟ หนึ่งในพันธกิจที่สำคัญของเราคือการพยายามขยายโอกาสการเรียนรู้ที่สนุกสนานเหล่านี้ให้กับบุคคลต่างๆ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ครั้งนี้จึงเป็นครั้งแรกที่เราพยายามออกแบบกิจกรรมเพื่อให้ผู้ที่พิการสามารถเข้าร่วมกิจกรรมกับเราได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และแจ้งข้อมูลเกี่ยวกับการเข้าถึงเหล่านี้อย่างชัดเจนบนเว็บไซต์เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาได้รู้ว่า “ฉันก็เข้าค่ายได้นะ!”

สามเรื่องนี้เป็นอีกก้าวหนึ่งที่สำคัญของพวกเรา และเราก็อยากให้น้องๆ ของพวกเราได้ก้าวไปกับเราด้วยในค่ายภาคฤดูร้อนนี้

และพวกเราก็มั่นใจว่า ทุกวันนี้พวกเราเป็นผู้จัดค่ายเยาวชนที่ “วิจิตร” ที่สุดในประเทศไทย ณ ขณะนี้

เห็นด้วยไหมครับ?