ในตอนที่ผมดูเมื่อสักครู่นี้ มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจมาก นั่นคือในเรื่องเป็นการสืบสวนการตายของเด็กคนหนึ่งระหว่างการผ่าตัด

ผู้เป็นแม่กล่าวอ้างว่าเป็นการฆาตกรรม ในขณะที่ทางแพทย์ยืนยันว่าเป็นเพียงความผิดพลาด

ในท้ายที่สุด หลังจากการสืบสวนเป็นไปอย่างเข้มข้น ความจริงก็ได้ปรากฏ นั่นคือ แพทย์ตัดสินใจให้เด็กตาย (ไม่กู้ชีพ) เนื่องจากสมองของเด็กเกิดภาวะการขาดเลือดนานเกินกว่าที่จะฟื้นมาเป็นปกติได้

แม้ว่าในตอนจบของเรื่อง จะทำให้เกิดเรื่องที่น่าเศร้า นั่นคือแพทย์ถูกสังหารโดยผู้เป็นแม่ของเด็กที่ตาย

แต่เรื่องนี้ก็ยังคงเป็นเรื่องที่น่าครุ่นคิด ว่าแท้จริงแล้ว แพทย์ผู้นั้นตัดสินใจถูกหรือไม่?

ใช่เขาหรือเปล่าที่มีสิทธิ์ในการตัดสินให้ใครอยู่หรือตาย?

หรือเขาควรทำอย่างไรในเสี้ยววินาทีวิกฤตินั้น?

ในโลกที่การมีลมหายใจคือสิ่งที่สำคัญที่สุด ไม่มีอะไรยากไปกว่าผู้ที่มีหน้าที่รักษาลมหายใจเหล่านั้น…

น้องๆ ครับ น้องพร้อมที่จะก้าวเข้าไป ณ จุดนั้นจริงหรือเปล่า?

ผมบอกได้เลยครับว่า ขณะนี้ เราอยู่ในจุดหัวเลี้ยวหัวต่อ หรือเรียกได้ว่าเป็นจุดพลิกผันที่สำคัญจุดหนึ่ง

มันอาจจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ในฐานะของการก้าวกระโดดครั้งสำคัญ หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะก็ไม่อาจทราบได้

แม้ว่าวันนี้ Cubic Creative จะก้าวมาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของผู้คนมากกว่า 100 ชีวิต ผู้คนที่หลากหลายไปด้วยนิสัย ผู้คนที่หลากหลายไปด้วยแนวคิด

…และผู้คนที่หลากหลายไปด้วยความฝัน…

ผมดีใจที่วันนี้ ความฝันของหลายๆ คนได้ก้าวข้ามผ่านมาถึงจุดตัดที่สำคัญ แม้ว่าทางแยกข้างหน้าจะใกล้เข้ามาทุกทีก็ตามแต่

แต่ผมก็ยังเฝ้ารอสักวันที่จะมีใครสักคนที่มีปลายทางเดียวกับผม

ฉันจะรอวันนั้น…

หากใครได้เคยจับจ่าย iPod มาเป็นของตนสักเครื่อง อาจจะคุ้นหน้าคุ้นตากับประโยคนี้ ที่จะเขียนอยู่บนซองพลาสติกที่หุ้มตัวเครื่อง iPod บริเวณหน้าจอ พร้อมกับคำแปลในภาษาอื่นๆ อีกสามสี่ภาษา จนยากนักที่จะรอดพ้นสายตาไปได้

นั่นคือข้อความของ Apple ที่มีให้กับผู้ใช้ iPod ทุกคน

จริงๆ แล้วถ้ามองอย่างตรงไปตรงมา ก็คงเป็นความตั้งใจของ Apple ที่อยากให้ผู้ใช้ iPod มาใช้บริการ iTunes Music Store ของตน (ชนิดว่าให้เงินไม่รั่วไหลออกนอกบริษัท)

แต่ผมก็เชื่อว่า ข้อความนี้เป็นการสะท้อนภาพของการละเมิดลิขสิทธิ์ออกมาได้อย่างรุนแรงพอสมควร

ผมเองก็ต้องยอมรับว่า แม้ในปัจจุบันนี้ ตัวผมเองก็ยังไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากการ “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์ของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นซอฟท์แวร์ เพลง หรือภาพยนตร์ก็ตามแต่

ถึงกระนั้น บางครั้งผมก็ยังตกใจกับแนวคิดของบุคคลอื่นๆ ที่มีต่อการ “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์เหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นในเชิงว่าตราบเท่าที่ไม่ถูกจับก็ไม่เป็นไร หรือในบางแนวคิดที่คิดว่าเจ้าของผลงานเขาได้ไปเยอะแล้ว จะเอาอะไรกันอีกนักหนา

ผมไม่คิดว่าคนที่เฉยๆ กับการ “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์นั้นผิด

แต่เพราะสังคมทำให้เขาเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดต่างหาก

สังคมของเรายังไม่สามารถปลูกจิตสำนึกให้เห็นคุณค่าของผลงานสร้างสรรค์ได้ชัดเจน เราอาจเคยถูกสอนแต่เด็กว่าห้ามไปขโมยของของผู้อื่น แต่นั่นไม่เคยรวมถึงผลงานสร้างสรรค์อันเป็นนามธรรมเหล่านี้

ผมคิดว่าเราคงต้องใช้เวลากันอีกพอสมควรครับ…

หวังว่าสักวัน ทุกคนในสังคมจะให้เกียรติในสิทธิ์ของผลงานสร้างสรรค์เหล่านี้ เฉกเช่นเดียวกับทรัพย์สินอันเป็นรูปธรรมอื่นๆ

เราต้องช่วยกันคนละนิดครับ

ปล. Cubic Blog เราอนุญาตให้สาธารณะชนใช้ประโยชน์ในผลงานสร้างสรรค์ตามไลเซนส์ Creative Commons BY-NC-ND

และด้วยธรรมชาติในการนอนแบบนี้ของผม จึงทำให้ทุกๆ ครั้งที่ผมพยายามจะนอน จะมีอุปสรรคอย่างหนึ่งคือเสียงนกที่มักจะร้องในช่วงหลังเที่ยงคืนถึงเช้ามืด

ผมมาทราบทีหลังครับว่า เสียงนกที่ผมได้ยิน มันชื่อนกตีทอง (เกิดจากเสียงร้องที่คล้ายๆ กับเสียงตีทอง)

เสียงของมันเป็นอุปสรรคอย่างยิ่งกับการนอนของผมในช่วงระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา สำหรับผมมันคือสิ่งที่น่ารำคาญที่ผมอยากจะกำจัดออกไปให้ได้เลยทีเดียว

พ่อผมเล่าว่า มันมาทำรังที่ต้นไม้บ้านผมได้สักพักแล้ว และตอนนี้มันก็มีลูกนกสองสามตัวที่เพิ่งฟักออกมาที่ต้องคอยเลี้ยง แน่นอนครับว่า มันยังบินไม่ได้

เช้านี้ที่ผ่านมาตอนที่ผมกำลังจะออกไปทำงานข้างนอก ผมเห็นต้นไม้บ้านผมต้นหนึ่งล้มลงมาพาดอยู่กับหลังคาโรงรถ คงเป็นเพราะพายุเมื่อคืนที่ผ่านมาแบบไม่มีใครคาดคิดนั่นเอง

และวันนี้เป็นครั้งแรกครับที่ผมได้ยินเสียงนกตีทองร้องในช่วงกลางวัน

ตอนนี้อุปสรรคในการนอนของผมคงไม่ใช่เสียงนกที่แสนน่ารำคาญอีกต่อไป

แต่คือเสียงแห่งความเศร้าของแม่นกพ่อนกที่กรีดลึกเข้าไปในจิตใจ จนเกินกว่าจะข่มตาให้หลับลงได้

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าร่ายกายทุกส่วนของเราไม่เสื่อมสภาพอีกต่อไป และเปลี่ยนอะไหล่ได้เรื่อยๆ
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราถ่ายโอนความรู้ได้เหมือนใน The Matrix
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าดวงตาของเราสามารถzoomเข้าออกได้ และมองทะลุเสื้อผ้าได้(ฮา…)
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าแม้แต่สมองที่ใช้ประมวลผลของเรา ยังสามารถให้จักรกลมาช่วย
จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อวันที่ขอบเขตของ เทคโนโลยีเอื้อมมือเข้ามาถึงความรู้สึก นึกถึง ตัวตน และจิตใจของเรา ?
วันนั้นจะเป็นคนที่เราพบว่า ที่แท้กลไกของชีวิต ก็ไม่ต่างจากจักรกลที่ซับซ้อน ?

เพราะผมเชื่อแบบนี้ครับ จึงคิดว่า วันที่ว่า จะต้องมาถึง
ใช่ครับ ผมเชื่อว่า เราต่างคือจักรกล และ ผมเชื่อว่า มนุษย์เราเก่งพอที่จะสร้างจักรกลที่ซับซ้อนเทียบเท่าชีวิตได้

สำหรับผมเองที่เชื่อเช่นนี้ เมื่อมองจากมุมมองภายนอก ถึงแม้ทุกๆ ความรู้สึกจะเป็นกลไกที่คำนวณได้ และเจตจำนงเสรีไม่ได้มีอยู่จริง แต่เมื่อมองจากมุมมองภายในตัวเอง ความรู้สึกที่มีก็ยังเป็นของเราเอง ที่แม้จะรู้ด้วยสมองว่ามันเป็นกลไก แต่มันก็ไม่จำเป็นว่าเราจะเลิกดื่มด่ำกับความรู้สึก และเลิกมีความสุขนี่ครับ

ผมเชื่อว่าอย่างน้อยก็เป็นวันพิเศษวันหนึ่งที่คนไทยที่จำได้มากกว่าวันสำคัญอื่นๆ

หลายๆ คนใช้วันนี้ในการแสดงออกซึ่งความรักต่างๆ ของขวัญ การ์ด ดอกไม้ หรือช็อกโกแลตได้ถูกจับจ่ายและหมุนเวียนในระบบมากมายมหาศาลในวันเพียงวันเดียว

ในขณะที่คนอีกบางกลุ่มอาจจะรู้สึกต่อต้าน ด้วยความรู้สึกที่ว่าเป็นเพียงการผลักดันของโลกทุนนิยมเพื่อให้ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ขายได้ในโอกาสพิเศษนี้

สำหรับผม ถึงแม้จะไม่เคยมีประสบการณ์ที่หวือหวาในวันแห่งความรักนี้สักเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ได้ต่อต้านหรือรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

แต่มันก็เป็นวันหนึ่งที่ทำให้ผมเชื่อได้ว่า โลกนี้ยังมีความรักอยู่อย่างเหลือเฟือ พอที่จะแบ่งปันให้กับใครๆ ที่อยู่รอบตัวเราทุกๆ คน

คุณพร้อมจะมอบให้กับพวกเขาหรือยัง?

จริงๆ เกิดจากการที่ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้ทำอะไรมาก แล้วอยู่ๆ วันนี้ก็ริจะดูดฝุ่นบ้าน (พอดีผมเพิ่งย้ายมาบ้านใหม่ได้สักพัก แต่ยังไม่อยู่ถาวรหรอกนะครับ) เพราะยังไม่มีใครจะมาทำงานบ้าน บวกกับที่เพิ่งซื้อเครื่องดูดฝุ่นซีเมนส์สีแดงน่ารักสดใสมาใหม่ ก็เลยไหนๆ ก็ไหนๆ ก็ดูดฝุ่นหน่อยแล้วกัน

ผลคือ เหนื่อยครับ.. ปกติผมดูดฝุ่นอยู่แล้วพอสมควร แต่ส่วนใหญ่จะดูดแต่ในห้องตัวเอง ไม่เคยดูดทั้งบ้านขนาดนี้

แต่ระหว่างที่ดูดผมก็ได้ค้นพบอะไรบางอย่างว่า จริงๆ แล้วเครื่องดูดฝุ่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีกว่าเสมอไป ผมกลับคิดว่าการ “กวาด” ที่แสนดั้งเดิมยังเหมาะสมกว่าในบางกรณี โดยเฉพาะในที่โล่งๆ กว้างๆ ผมคิดว่าการกวาดทั้งห้องมารวมกันแล้วค่อยใช้เครื่องดูดฝุ่นดูด ง่ายกว่าการพยายามเอาหัวเครื่องดูดฝุ่น (ที่หนักกว่าไม้กวาดแน่ๆ) พยายามลากไปมาให้ทั่ว

ในทางกลับกัน สำหรับซอกมุมต่างๆ หรือตามใต้ฟอร์นิเจอร์ต่างๆ การเอาหัวเครื่องดูดฝุ่นยืนไปดูดปุ๊บๆ กลับง่ายกว่ากันมาก เพราะแน่นอนว่ากว่าจะเอาไม้กวาดเขี่ยทุกอย่างออกมา หลังอาจจะหักก่อนได้

ผมค้นพบแล้วครับ ว่าการทำความสะอาดโดยการผสมผสานอุปกรณ์เก่าและใหม่อย่างลงตัวนั้น ทำให้งานต่างๆ ง่ายขึ้นมาก

ไม่เหมือนกับการแต่งงาน หลายๆ คนมักลืมนึกว่า หลายๆ โอกาสในชีวิตเรามีโอกาสที่จะเลือกมากกว่าหนึ่ง

ดังนั้นวันนี้ทำให้ผมได้ตระหนัก และอยากฝากบอกถึงทุกๆ คนว่า

ของเก่าว่าเก๋า ของใหม่ได้ใจ
แต่เก่าบวกใหม่เก๋าได้ใจนะขอบอก

ค่ายไอซีที (ขอเรียกย่อๆ แบบนี้นะครับ) ถือกำเนิดขึ้นครั้งแรกในปี 2004 โดยเป็นโครงการความร่วมมือระหว่างสำนักบริการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ร่วมกับโรงเรียนในโครงการนำร่องประยุกต์ใช้ไอซีที 5 โรงเรียน ซึ่งในครั้งนั้นทางทีมงาน Cubic Creative ได้รับความไว้วางใจให้เป็นผู้จัดกิจกรรมต่างๆ ภายในค่ายทั้งหมด ซึ่งค่ายก็ได้ดำเนินการสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี นับว่าเป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้นที่ยิ่งใหญ่ของ Cubic Creative จุดหนึ่งรองจากค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ ครั้งที่ 1 เลยทีเดียว

ดังนั้นในปีถัดมา ทางสำนักบริการคอมพิวเตอร์ฯ จึงได้มอบหมายให้ Cubic Creative เป็นผู้จัดกิจกรรมค่ายไอซีทีอีกครั้งหนึ่ง หากแต่เพียงคราวนี้ ชาวค่ายของเราได้จากการรับสมัครเยาวชนจากทั่วประเทศ เพื่อเข้าร่วมโครงการนี้ จำนวน 60 คน ภายใต้ชื่อตอนว่า “ปฏิบัติการณ์อนิเมชั่นสุดขอบฟ้า” โดยเนื้อหาหลักของค่ายเกี่ยวกับการทำแฟลชอนิเมชั่นเป็นหลัก โดยได้สำเร็จไปได้ด้วยดีตามความคาดหมาย

สำหรับในครั้งที่ 3 หรือครั้งล่าสุดที่ผ่านมานั้น โครงการค่ายไอซีที ได้เป็นหนึ่งในโครงการ Cubic Creative Summer Supreme~! 2006 โดยมีหัวข้อหลักของค่ายว่า “เมื่อคอมพิวเตอร์ปลดปล่อยพลังจินตนาการไร้ขีดจำกัด” โดยกิจกรรมภายในค่ายให้น้องๆ ได้ใช้คอมพิวเตอร์สร้างสรรค์และจัดการดิจิตอลมีเดียต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นภาพ เสียง หรือวีดีโอออกมาเป็นผลงานที่สวยงาม ซึ่งผลงานของน้องๆ ก็บรรเจิดเกินความคาดหมายกันจริงๆ

และมาในปีนี้ ถึงแม้ว่าหัวข้อของค่าย “การแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์และเป็นระบบโดยประยุกต์การใช้ไอซีที” อาจจะดูธรรมดาและไม่แปลกแตกต่างเมื่อเทียบกับปีก่อนๆ เท่าไหร่ แต่ค่ายนี้ผมขอยืนยันนอนยันกับท่านผู้อ่านเลยครับว่า ค่ายครั้งนี้จะถือว่าเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงอันหนึ่งของ Cubic Creative เลยทีเดียว!

อันดับแรก ปีนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะเปลี่ยนแนวคิดของกิจกรรมค่ายไอซีทีจากรูปแบบของการอบรมที่สร้างสรรค์และสนุกสนาน มาเป็นในรูปแบบของกิจกรรมที่สร้างสรรค์และสนุกสนานแทน ซึ่งเป็นการถอดรูปแบบจากค่ายสาธิต คิดสร้างสรรค์ กล่าวคือ จะไม่ใช่การอบรมให้น้องๆ ฝึกใช้โปรแกรมใดๆ อีกต่อไป แต่จะเป็นการให้น้องๆ ได้ทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อฝึกการแก้ปัญหาอย่างเป็นระบบ การแสดงออกอย่างสร้างสรรค์ โดยใช้ไอซีทีเป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาต่างๆ นั่นเองครับ

ดังนั้นในครั้งนี้เมื่อน้องๆ ผ่านค่ายของเราไปแล้ว น้องๆ จะเข้าใจความหมายและขีดความสามารถของไอซีที ทำให้สามารถประยุกต์ใช้ไอซีทีเข้ามาใช้ในการแก้ปัญหาต่างๆ ในชีวิตได้เหมาะสมและสร้างสรรค์มากขึ้น ไม่ใช่เพียงแต่ว่าใช้โปรแกรมใดโปรแกรมหนึ่งเป็นเท่านั้น ซึ่งนับว่าเป็นจุดต่างที่สำคัญ และผมคิดว่าความสามารถนี้สำคัญยิ่ง โดยเฉพาะในสภาพโลกปัจจุบันที่มีซอฟท์แวร์และเทคโนโลยีใหม่ๆ ออกมาอยู่เสมอ ดังนั้นการสร้างพื้นฐานเพื่อเตรียมพร้อมปรับตัวและเร

ทำให้ได้รู้ว่า…

เส้นก๋วยเตี๋ยวที่มีอยู่เกลื่อนโลก ทั้งอิตาลี(สปาเกตตี มะกะโรนี เส้นดำ) ญี่ปุ่น(ราโมง อุด้ง โซบะ) ไทย(เส้นเล็ก เส้นใหญ่ เส้นหมี่ บะหมี่) มีที่ไหนอีกหว่า… (เอ๊ะ ไม่เกลื่อนอย่างที่คิด พี่ป่านช่วยมาบอกด้วย มีที่ไหนอีก)

โคตรบรมปู่เส้นก๋วยเตี๋ยว เหล่านี้ เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่… (ให้เดา รับรองถูก)

จีน! ถูกต้อง

” …Institute of Tibetan Plateau Research(สถานบันไรไม่รู้เกี่ยวกับ ทิเบต-_-”) ได้รายงานว่า เขาได้พบไหที่ทำด้วยดินเผาใบหนึ่งที่เมือง Lajia ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของจีนและอยู่ใกล้ปลายแม่น้ำเหลือง

…หลายใบที่ภายในมีเส้นก๋วยเตี๋ยว ไหเหล่านี้ฝังอยู่ใต้ดินที่ลึก 3 เมตร การวัดอายุของไหและของดินตะกอนในบริเวณนั้น แสดงว่า พื้นที่นี้ คือ แหล่งอาศัยของคนเมื่อ 4,000 ปีก่อน และเมื่อหมู่บ้านถูกน้ำท่วม และถูกแผ่นดินไหวถล่ม ผู้คนจึงอพยพทิ้งหมู่บ้านไปอย่างถาวร

…เส้นผ่าศูนย์กลาง 0.3 เซนติเมตร ยาว 50 เซนติเมตร และมีสีเหลือง เพราะทำด้วยข้าวบาร์เลย์ (Hordeum) ข้าวสาลี (Triticum) และข้าวฟ่าง (Panicum) ซึ่งแสดงให้นักประวัติศาสตร์รู้ว่า คนจีนทำนาข้าวเหล่านี้เป็นตั้งแต่ 4,000 ปีก่อน “

สี่พันปีก่อน… พระเจ้า… ผมว่าคนสมัยนั้นคิดทำมันขึ้นมาได้ ตอนนั้นคงจะมีเทพเสน่ห์ปลายจวักเข้าสิงแน่ๆเลย

แต่นอกจากนี้ก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ดูไม่ใช่เรื่องเอาซะเลย เกี่ยวกับเส้นก๋วยเตี๋ยว

นั้นก็คือ นักฟิสิกส์เขาสงสัยว่า ทำไมเวลาเรางอเส้นสปาเกตตีจนแตกแล้ว มันไม่เคยจะหักครึ่งเป็น 2 ท่อนเลยสักครั้ง แต่จะหักเป็นหลายๆท่อนประมาณ 3 4 5 ท่อน พวกนักฟิสิกส์พวกนี้เค้าศึกษากันจริงจังเลยนะครับ

ดูไม่ใช่เรื่องใช่ปะครับ แต่ว่าก็ไม่ใช่เล่นนะครับ

เค้าบอกว่า เพราะธรรมชาติมีเหตุการณ์เกี่ยวกับการแตกสลายเต็มไปหมด เช่น ภูเขาไฟระเบิด กระจกโดนก้อนหินแตก นิวเคลียสของอะตอมแตกตัวเมื่อถูกนิวตรอนพุ่งชน(ที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์นิวเคลียร์ฟิชชั่น ที่ทำให้เกิดระเบิดนิวเคลียร์) พลุ ฯลฯ

“ถ้าเรารู้ว่าอะไรทำให้สิ่งต่างๆ เหล่านี้แตกตัว และกระบวนการแตกแยกนั้นเกิดได้อย่างไร เราก็จะสามารถรู้วิธีทำให้มันไม่แตกสลายได้ …ณ วันนี้ วิทยาศาสตร์ของการแตกสลาย (fragmentation science) กำลังเป็นศาสตร์ที่น่าตื่นเต้นมาก”

ดังนั้นจึงเริ่มศึกษาจากอะไรง่ายๆก่อนครับ นั้นคือเส้นสปาเกตตีนี้เอง

แต่ที่น่าแปลกก็คือ ปัญหาเส้นสปาเกตตีนี้ แม้จะผ่านมือนักฟิสิกส์ที่เก่งกาจอยู่หลายคน พวกเขาก็ไม่สามารถพิชิตมันได้

หนึ่งในนักฟิสิกส์ผู้โด่งดังที่สนใจปัญหาเส้นสปาเกตตีนี้ ก็คือ ริชาร์ด เฟย์นแมน (Richard P. Feynman) ผู้ได้รางวัลโนเบลสาขาฟิสิกส์ ที่ถือว่าเป็นรางวัลที่ทรงเกียรติที่สุดในโลกแล้วสำหรับนักฟิสิกส์ เฟย์นแมนนั้นพยายามให้เวลาทุกๆเย็นสำหรับพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ แต่ก็คิดไม่ออก

ที่จริง เฟย์นแมน คนนี้เจ๋งมาก เป็นนักฟิสิกส์ที่ศึกษาเกี่ยวกับ ควาร์ก(ส่วนย่อยเข้าไปอีกที่ทำให้เกิดโปรตอน นิวตรอน)และซูเปอร์ฟลูอิดิตี้(อะไรก็ไม่รู้) ส่วนที่งานที่สำคัญ
ที่ผมเองก็รู้จัก ก็คือเขาเป็นคนคิดวิธีรวมแรง แม่เหล็กไฟฟ้าเข้ากับนิวเคลียร์แบบอ่อนได้ ซึ่งก็เป็นงานที่ทำให้เขาได้รางวัลโนเบลนี้เอง

เท่าที่อ่านผ่านๆมา เป้าหมายของฟิสิกส์ในปัจจุบันนั้น มันก็คือการสร้างทฤษฎีที่สามารถอธิบายเพื่อรวมแรงพื้นฐาน 4 อย่างให้ถือเ

วันนี้เนื่องในโอกาสที่ Cubic Blog กลับมาใหม่อย่างสมบูรณ์หลังจากหายหน้าหายตาไปตลอด 1 ปีเต็ม ผมจึงจะขอใช้หัวข้อในครั้งนี้ว่า “Rebirth” หรือการเกิดใหม่สักหน่อยนะครับ

จริงๆ แล้วเราคงจะไม่ได้พูดถึงการกลับชาติมาเกิดหรืออะไรทำนองนี้หรอกนะครับ แต่ที่ผมอยากจะพูดในวันนี้คงจะหมายถึง “การเริ่มต้นใหม่” เสียมากกว่า

ในชีวิตคนเรา หลายๆ ครั้งที่เรามักจะบอกกับตัวเองว่า ชีวิตเราได้เริ่มต้นขึ้นใหม่แล้ว ซึ่งการที่เราจะบอกว่าเราได้เริ่มต้นใหม่นั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเรากำจัดสิ่งเก่าๆ ออกไป ก็คงหมายถึงการเปิดรับสิ่งใหม่ๆ เข้ามาในชีวิต โดยที่หวังว่าการเปลี่ยนแปลงทั้งหลายทั้งสิ้นเหล่านี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเราและคนรอบข้างให้ดีขึ้น

ถึงแม้ว่าหลายๆ ครั้งการเริ่มต้นใหม่อาจหมายถึงการที่เราต้องสูญเสียอะไรบางอย่างทั้งหลายทั้งสิ้นที่เราเคยสั่งสมมาก็ตาม แต่คนก็ยังเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลว่าอยากลองสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต หรือแค่เพียงเพราะสิ่งเก่าๆ นั้นยุ่งเหยิงเกินกว่าจะแก้ไขหรือดำเนินต่อเสียแล้ว

ผมจึงอยากจะฝากถึงทุกๆ คนว่า อย่ากลัวการสิ้นสุดหรือการเริ่มต้นใหม่เลยครับ เรามามองหาโอกาสของมันอย่างชาญฉลาดกันดีกว่า

และที่สำคัญที่สุด.. คงไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่จีรังยั่งยืนไปตลอดกาล แม้ว่าเราจะพยายามรักษามันไว้แค่ไหนก็ตาม