Cubic Blog

เมื่อสัà¸�ครู่ผมเพิ่งดูซีรีส์เรื่องหนึ่งจบ (The Closer – เป็นซีรีส์สืบส่วน)

ในตอนที่ผมดูเมื่อสั�ครู่นี้ มีประเด็นหนึ่งที่น่าสนใจมา� นั่นคือในเรื่องเป็น�ารสืบสวน�ารตายของเด็�คนหนึ่งระหว่าง�ารผ่าตัด

ผู้เป็น�ม่�ล่าวอ้างว่าเป็น�ารฆาต�รรม ในขณะที่ทาง�พทย์ยืนยันว่าเป็นเพียงความผิดพลาด

ในท้ายที่สุด หลังจา��ารสืบสวนเป็นไปอย่างเข้มข้น ความจริง�็ได้ปรา�� นั่นคือ �พทย์ตัดสินใจให้เด็�ตาย (ไม่�ู้ชีพ) เนื่องจา�สมองของเด็�เ�ิดภาวะ�ารขาดเลือดนานเ�ิน�ว่าที่จะฟื้นมาเป็นป�ติได้

�ม้ว่าในตอนจบของเรื่อง จะทำให้เ�ิดเรื่องที่น่าเศร้า นั่นคือ�พทย์ถู�สังหารโดยผู้เป็น�ม่ของเด็�ที่ตาย

�ต่เรื่องนี้�็ยังคงเป็นเรื่องที่น่าครุ่นคิด ว่า�ท้จริง�ล้ว �พทย์ผู้นั้นตัดสินใจถู�หรือไม่?

ใช่เขาหรือเปล่าที่มีสิทธิ์ใน�ารตัดสินให้ใครอยู่หรือตาย?

หรือเขาควรทำอย่างไรในเสี้ยววินาทีวิ�ฤตินั้น?

ในโลà¸�ที่à¸�ารมีลมหายใจคือสิ่งที่สำคัà¸�ที่สุด ไม่มีอะไรยาà¸�ไปà¸�ว่าผู้ที่มีหน้าที่รัà¸�ษาลมหายใจเหล่านั้น…

น้องๆ ครับ น้องพร้อมที่จะ�้าวเข้าไป ณ จุดนั้นจริงหรือเปล่า?

ขณะนี่ ได้เวลาประมาณ 1 สัปดาห์หลังจา�ที่ Cubic Creative ได้ประ�าศอย่างเป็นทาง�ารใน�าร�ปรรูป�ล้ว (New Box Project)

ผมบอ�ได้เลยครับว่า ขณะนี้ เราอยู่ในจุดหัวเลี้ยวหัวต่อ หรือเรีย�ได้ว่าเป็นจุดพลิ�ผันที่สำคั�จุดหนึ่ง

มันอาจจะถู�จารึ�ไว้ในประวัติศาสตร์ใน�านะของ�าร�้าว�ระโดดครั้งสำคั� หรืออาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ�็ไม่อาจทราบได้

�ม้ว่าวันนี้ Cubic Creative จะ�้าวมาได้ด้วยน้ำพั�น้ำ�รงของผู้คนมา��ว่า 100 ชีวิต ผู้คนที่หลา�หลายไปด้วยนิสัย ผู้คนที่หลา�หลายไปด้วย�นวคิด

…à¹�ละผู้คนที่หลาà¸�หลายไปด้วยความà¸�ัน…

ผมดีใจที่วันนี้ ความ�ันของหลายๆ คนได้�้าวข้ามผ่านมาถึงจุดตัดที่สำคั� �ม้ว่าทาง�ย�ข้างหน้าจะใ�ล้เข้ามาทุ�ที�็ตาม�ต่

�ต่ผม�็ยังเ�้ารอสั�วันที่จะมีใครสั�คนที่มีปลายทางเดียว�ับผม

ฉันจะรอวันนั้น…

“Don’t steal music.”

หา�ใครได้เคยจับจ่าย iPod มาเป็นของตนสั�เครื่อง อาจจะคุ้นหน้าคุ้นตา�ับประโยคนี้ ที่จะเขียนอยู่บนซองพลาสติ�ที่หุ้มตัวเครื่อง iPod บริเวณหน้าจอ พร้อม�ับคำ�ปลในภาษาอื่นๆ อี�สามสี่ภาษา จนยา�นั�ที่จะรอดพ้นสายตาไปได้

นั่นคือข้อความของ Apple ที่มีให้�ับผู้ใช้ iPod ทุ�คน

จริงๆ �ล้วถ้ามองอย่างตรงไปตรงมา �็คงเป็นความตั้งใจของ Apple ที่อยา�ให้ผู้ใช้ iPod มาใช้บริ�าร iTunes Music Store ของตน (ชนิดว่าให้เงินไม่รั่วไหลออ�นอ�บริษัท)

�ต่ผม�็เชื่อว่า ข้อความนี้เป็น�ารสะท้อนภาพของ�ารละเมิดลิขสิทธิ์ออ�มาได้อย่างรุน�รงพอสมควร

ผมเองà¸�็ต้องยอมรับว่า à¹�ม้ในปัจจุบันนี้ ตัวผมเองà¸�็ยังไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้โดยปราศจาà¸�à¸�าร “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์ของผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นซอฟท์à¹�วร์ เพลง หรือภาพยนตร์à¸�็ตามà¹�ต่

ถึงà¸�ระนั้น บางครั้งผมà¸�็ยังตà¸�ใจà¸�ับà¹�นวคิดของบุคคลอื่นๆ ที่มีต่อà¸�าร “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์เหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นในเชิงว่าตราบเท่าที่ไม่ถูà¸�จับà¸�็ไม่เป็นไร หรือในบางà¹�นวคิดที่คิดว่าเจ้าของผลงานเขาได้ไปเยอะà¹�ล้ว จะเอาอะไรà¸�ันอีà¸�นัà¸�หนา

ผมไม่คิดว่าคนที่เฉยๆ à¸�ับà¸�าร “ขโมย” ผลงานสร้างสรรค์นั้นผิด

�ต่เพราะสังคมทำให้เขาเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดต่างหา�

สังคมของเรายังไม่สามารถปลู�จิตสำนึ�ให้เห็นคุณค่าของผลงานสร้างสรรค์ได้ชัดเจน เราอาจเคยถู�สอน�ต่เด็�ว่าห้ามไปขโมยของของผู้อื่น �ต่นั่นไม่เคยรวมถึงผลงานสร้างสรรค์อันเป็นนามธรรมเหล่านี้

ผมคิดว่าเราคงต้องใช้เวลาà¸�ันอีà¸�พอสมควรครับ…

หวังว่าสั�วัน ทุ�คนในสังคมจะให้เ�ียรติในสิทธิ์ของผลงานสร้างสรรค์เหล่านี้ เฉ�เช่นเดียว�ับทรัพย์สินอันเป็นรูปธรรมอื่นๆ

เราต้องช่วย�ันคนละนิดครับ

ปล. Cubic Blog เราอนุ�าตให้สาธารณะชนใช้ประโยชน์ในผลงานสร้างสรรค์ตามไลเซนส์ Creative Commons BY-NC-ND

เนื่องจา�ว่าโดยธรรมชาติของตัวผมเอง�ล้ว เป็นคนที่นอนดึ� �ละนอนยา� โดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงไหนที่ไม่จำเป็นต้องออ�จา�บ้านเพื่อทำธุระใดๆ ผมถึง�ับต้องมาหลับตอนเช้า�ละตื่นตอนเย็นเลยทีเดียว

�ละด้วยธรรมชาติใน�ารนอน�บบนี้ของผม จึงทำให้ทุ�ๆ ครั้งที่ผมพยายามจะนอน จะมีอุปสรรคอย่างหนึ่งคือเสียงน�ที่มั�จะร้องในช่วงหลังเที่ยงคืนถึงเช้ามืด

ผมมาทราบทีหลังครับว่า เสียงน�ที่ผมได้ยิน มันชื่อน�ตีทอง (เ�ิดจา�เสียงร้องที่คล้ายๆ �ับเสียงตีทอง)

เสียงของมันเป็นอุปสรรคอย่างยิ่ง�ับ�ารนอนของผมในช่วงระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา สำหรับผมมันคือสิ่งที่น่ารำคา�ที่ผมอยา�จะ�ำจัดออ�ไปให้ได้เลยทีเดียว

พ่อผมเล่าว่า มันมาทำรังที่ต้นไม้บ้านผมได้สั�พั��ล้ว �ละตอนนี้มัน�็มีลู�น�สองสามตัวที่เพิ่งฟั�ออ�มาที่ต้องคอยเลี้ยง �น่นอนครับว่า มันยังบินไม่ได้

เช้านี้ที่ผ่านมาตอนที่ผม�ำลังจะออ�ไปทำงานข้างนอ� ผมเห็นต้นไม้บ้านผมต้นหนึ่งล้มลงมาพาดอยู่�ับหลังคาโรงรถ คงเป็นเพราะพายุเมื่อคืนที่ผ่านมา�บบไม่มีใครคาดคิดนั่นเอง

�ละวันนี้เป็นครั้ง�ร�ครับที่ผมได้ยินเสียงน�ตีทองร้องในช่วง�ลางวัน

ตอนนี้อุปสรรคใน�ารนอนของผมคงไม่ใช่เสียงน�ที่�สนน่ารำคา�อี�ต่อไป

�ต่คือเสียง�ห่งความเศร้าของ�ม่น�พ่อน�ที่�รีดลึ�เข้าไปในจิตใจ จนเ�ิน�ว่าจะข่มตาให้หลับลงได้

สิ่งที่เà¸�ิดขึ้นà¹�ละà¸�ำลังเà¸�ิดขึ้นเรื่อยๆ มันพาให้นึà¸�ถึง à¸�าร์ตูนเรื่อง Ghost in The Shell …วิทยาà¸�ารที่พัฒนาล้ำ เข้ามาในร่างà¸�ายของเรามาà¸�ขึ้นๆ
ไม่ต้องพูดถึง�ค่ Bionic Arm จา�ตอนที่�ล้ว ที่�ม้�ต่เทียบ�ับ�ขนมนุษย์ธรรมดายังใช้�ารได้ไม่ดีเท่า ในวันนั้น �ทบทุ�ส่วนของร่าง�ายเราสามารถถู��ทนที่ด้วยจั�ร�ลที่ทรงประสิทธิภาพ
�ละผมคิดว่า วันที่ว่า จะต้องมาถึง

จะเ�ิดอะไรขึ้น ถ้าร่าย�ายทุ�ส่วนของเราไม่เสื่อมสภาพอี�ต่อไป �ละเปลี่ยนอะไหล่ได้เรื่อยๆ
จะเ�ิดอะไรขึ้น ถ้าเราถ่ายโอนความรู้ได้เหมือนใน The Matrix
จะเà¸�ิดอะไรขึ้น ถ้าดวงตาของเราสามารถzoomเข้าออà¸�ได้ à¹�ละมองทะลุเสื้อผ้าได้(ฮา…)
จะเ�ิดอะไรขึ้น ถ้า�ม้�ต่สมองที่ใช้ประมวลผลของเรา ยังสามารถให้จั�ร�ลมาช่วย
จะเ�ิดอะไรขึ้น เมื่อวันที่ขอบเขตของ เทคโนโลยีเอื้อมมือเข้ามาถึงความรู้สึ� นึ�ถึง ตัวตน �ละจิตใจของเรา ?
วันนั้นจะเป็นคนที่เราพบว่า ที่�ท้�ลไ�ของชีวิต �็ไม่ต่างจา�จั�ร�ลที่ซับซ้อน ?

เพราะผมเชื่อ�บบนี้ครับ จึงคิดว่า วันที่ว่า จะต้องมาถึง
ใช่ครับ ผมเชื่อว่า เราต่างคือจั�ร�ล �ละ ผมเชื่อว่า มนุษย์เราเ�่งพอที่จะสร้างจั�ร�ลที่ซับซ้อนเทียบเท่าชีวิตได้

สำหรับผมเองที่เชื่อเช่นนี้ เมื่อมองจา�มุมมองภายนอ� ถึง�ม้ทุ�ๆ ความรู้สึ�จะเป็น�ลไ�ที่คำนวณได้ �ละเจตจำนงเสรีไม่ได้มีอยู่จริง �ต่เมื่อมองจา�มุมมองภายในตัวเอง ความรู้สึ�ที่มี�็ยังเป็นของเราเอง ที่�ม้จะรู้ด้วยสมองว่ามันเป็น�ลไ� �ต่มัน�็ไม่จำเป็นว่าเราจะเลิ�ดื่มด่ำ�ับความรู้สึ� �ละเลิ�มีความสุขนี่ครับ