ตอนแรกกำลังคิดถึงประเด็นเรื่องความเป็นวิชาชีพของอาชีพสื่อมวลชน

*เท่
*ปัจจุบันเห็นว่ามักนิยมใช้ “จริยธรรมวิชาชีพ” มากกว่า “จรรยาบรรณ” ถ้าไม่ได้หมายถึงสื่อมวลชน

I think both have problem

ระบบรัฐ >>> People don’t agree, right? as you can see when the gov. use emergency decree to block or close any website (such as Prachatai).

ควบคุมกันเอง >>> Not effective, right? it’s almost = no control. You can see a lot of lies/untruth in several websites (the problem is that even we don’t know it’s true or not)

Really hard question.

post mai tid.

>>> errr, Jum mai dai laew …

isn’t it this blog?
http://masathakus26.spaces.live.com/blog/cns!C45882D41EB2C38D!3073.entry

คือจริงๆ ถ้าเราลองอ่านหน้าวิกิพีเดียภาษาอังกฤษของหนังสือพิมพ์ฉบับต่างๆ เราจะเห็นว่า แทบทุกฉบับ มันจะพูดถึง stance หรือ political alignment อยู่แทบทุกอัน

ค่อนข้างเห็นด้วยกับพี่ก้อนว่า ถึงสื่อจะ take side ยังไง ก็ไม่น่าจะไปถึงขั้นสามารถเขียนเรื่องที่ไม่จริงขึ้นมาเป็นข่าวได้ แต่การควบคุม จะใช้ระบบไหน จะเป็นระบบรัฐ หรือจะควบคุมกันเองในตลาด ก็คงเป็นเรื่องที่ต้องเถียงกันยาวๆ

แต่การมีข้าง (ซึ่งยังไง คนที่ทำสื่อนั้นๆ ก็คงต้องมีความเชื่อของตัวเองบางอย่าง แม้แต่การไม่มี “ข้าง” ใดๆ เลย ก็เป็นข้างอย่างหนึ่ง) มันก็ออกมาหลายๆ ทาง เรื่องภาษาที่นัทพูดก็อันนึง หรืออย่างบทบรรณาธิการก็เป็นมาตรฐานในการวัดแนวคิดของสื่อหนังสือพิมพ์ นอกจากนี้ การเลือกข่าวที่จะลง (เพราะไม่ใช่ทุกสื่อที่สามารถนำเสนอได้ทุกข่าว) เลือกมุมของการนำเสนอข่าว พวกนี้มันก็เป็นผลมาจากแนวคิดทั้งนั้นอีกนั่นแหละ

นึกถึงเคสของ CNN กับ Al Jazeera (และอาจจะเทียบไปถึง BBC World) กรณี coverage เกี่ยวกับสงครามอิรัก

I don’t agree that idea, if the media take side, it still has responsibility. I don’t think if they take side they can report ‘whatever’ (even it’ not true).

Agree with you that จรรยาบรรณ is the important thing. However, the definition of that word is still not clear for me.