ภาพถ่ายรวม พิธีมอบเหรีย�รางวัล ผู้ผ่านเข้าค่ายคัดเลือ�รอบตุลา ปี 2544 ครับ รูปไม่ละเอียดเท่าไหร่ เนื่องด้วยสมัยน้อย�ล้องห่วย �ล้ว�็ผมย่ออี� (สมัย�่อน HDD ไม่เยอะขนาดนั้น)

ย้อนà¸�ลับไปตอนà¸�ลางปี 2544…

ตอนที่ผม�ำลังศึ�ษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึ�ษาปีที่ 4 โรงเรียนสาธิต�ห่งมหาวิทยาลัยเ�ษตรศาสตร์ (สมัยนั้นยังไม่มี ศูนย์วิจัย�ละพัฒนา�ารศึ�ษา)

ผมเองเป็นคนที่รู้จั��ับวง�ารของ�าร�ข่งขันโอลิมปิ�วิชา�ารระดับนานาชาติมาตั้ง�ต่เด็�ๆ

เหตุผลไม่ยา� นั่นคือเพราะตั้ง�ต่ผมจำความได้ คุณพ่อของผม�็เป็นคนที่ต้องดู�ลจัด�าร�ารคัดเลือ� �ละคุมทีมไป�ข่งขันที่ประเทศต่างๆ ทุ�ๆ ปี

จริงๆ �ล้วตลอดมา �ารคัดเลือ� หรือ�ม้�ต่�าร�ข่งขันเอง ไม่เคยมี�าร�ำหนดอายุขั้นต่ำ มี�ต่เพียง�าร�ำหนดขั้นสูงว่า ต้องไม่เ�ิน 18 ปี �ละ�ารศึ�ษาต้องไม่เ�ินระดับ High School

�ต่เนื่องจา��าร�ข่งขันที่เข้มข้น �ละความรู้พื้น�านทางคณิตศาสตร์ที่จำเป็น คุณพ่อของผมให้ผมเริ่มสอบคัดเลือ�ครั้ง�ร�ตอน ม.4

จริงๆ �ล้วในปีนั้น ผมจำได้ว่า ผม�ทบจะไม่ได้คาดหวังอะไรจา��ารสอบครั้งนั้นเลย เนื่องจา�ว่าถึง�ม้จะคุ้นเคย�ับ�ารเขียนโปร��รมทั่วไป �ต่สำหรับความรู้ทางคณิตศาสตร์ผมค่อนข้างห่วย เลยคิดว่าเป็น�ารสอบ เพื่อเอาประสบ�ารณ์เสียมา��ว่า

�ต่ผล�ลับเ�ินคาดครับ ผมสามารถผ่านรอบคัดเลือ�รอบ�ร� (ข้อเขียน) ด้วยคะ�นนเฉียดฉิว ด้วยคะ�นน 36 คะ�นนจา� 40 (มี 50 ข้อ �ต่โมฆะ 10 ข้อ) ซึ่งเป็นคะ�นนต่ำสุดที่ผ่านเข้ารอบพอดี (ประมาณ 40 �ว่าคนที่ผ่านเข้ารอบ)

ส่วนใน�ารสอบรอบสองเอง เนื่องจา�เป็น�าร�ข่งเขียนโปร��รม�ล้ว ผมจึงค่อนข้างมั่นใจเล็�น้อย �ละสามารถผ่านมาได้ด้วยคะ�นน 450/600 เป็นอันดับที่ 5 พอดี (ได้เหรีย�เงิน)

�ละนั่นเอง เป็นครั้ง�ร� ที่ผมได้เข้าค่ายคัดเลือ�ของสสวท. ในรอบเดือนตุลาคม ปี 2544

ผมพูดได้ง่ายๆ ว่า…มันยอดเยี่ยมครับ

สำหรับผม มันเป็นความโหดร้ายทีเดียวที่ต้องเรียนรวด 6 วันต่อสัปดาห์ หยุด�ค่วันอาทิตย์ เป็นเวลาสามสัปดาห์รวด �ถมต้องถู�บังคับให้โดดรด. เป็นเหตุให้ผมไม่สามารถโดด รด. ในเวลาอื่นๆ ของปีได้ เนื่องจา�จะต้องเ�็บอี�ครั้งหนึ่งไว้เผื่อฉุ�เฉิน

�ต่�ารได้อยู่�ับผู้คนที่คุย “ภาษา� เดียว�ับเรารู้เรื่อง นี่�็ใช้ได้ทีเดียวครับ

บางคนอาจจะคิดว่า ในค่ายโอลิมปิà¸�วิชาà¸�าร คงมีà¹�ต่พวà¸�เนิร์ดๆ เต็มไปหมด…

à¹�ต่ผมว่า มีà¹�ต่พวà¸�บ้าๆ เต็มไปหมดมาà¸�à¸�ว่า…

จริงๆ �ล้วผมว่า สมัยนั้นเนื่องจา�โน๊ตบุ๊คยังไม่บูม สาขาวิชาคอมจึงเป็นสาขาที่สนุ�สนานเฮฮาที่สุด�ล้ว เนื่องจา�ว่ามีคอมพิวเตอร์ให้เล่นเ�ม จึงเป็นเหตุให้วิชาอื่นๆ ต้อง�วะเวียนมาห้องของวิชาคอมอยู่เป็นประจำ

อย่างไร�็ตาม ความรู้ต่างๆ ที่มีอยู่ในค่าย�ห่งนั้น ล้วน�ล้ว�ต่เป็นสิ่งที่น่าสนใจ �ละหลายๆ อย่าง หาไม่ได้�ม้จะเข้ามหา’ลัยในสาขาวิชาทางคอมพิวเตอร์เสียด้วยซ้ำ

คงดีไม่น้อย…ถ้ามีคนอื่นๆ ได้รับโอà¸�าสดีๆ อย่างที่ผมได้รับด้วย…

à¹�ละนั่นคือจุดเริ่มต้นเล็à¸�ๆ ที่นำไปสู่ความà¸�ันที่ยิ่งใหà¸�่ของผมเอง…